شرنگیات ۷۲

روایت این روزهای ما شبیه شرح حال خاندان بودنبرک‌هاست ، شاید اگر توماس مان در میان ما زندگی می کرد همین کتاب را می نوشت با اندکی تغییر. (مشابه همین نگاه زوال گرایانه را هم پاموک در آقای جودت و پسران دارد با پلاتی نه به جذابی مان)

در جامعه کوتاه مدت و کلنگی ما به قول کاتوزیان که هرج و مرج طلبی یک خصلت فرهنگی می شود این زوال مان مشابه آنچه در خاندان بودنبرک‌ها ترسیم می کند شیبی دارد از نوع توابع نمایی و بل دهشتناک تر.

به نظر می رسد مشابه ناخدای ترسیم شده کامرون در آخرین سکانس‌های تایتانیک باید نشست و به عظمت این رخداد نگریست.

 

بنال ای دل ، بنال ای دل ، دل بی تاب بی ساحل …

که دریا در شب طوفان شکوه دیگری دارد …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *