سیزیف

شرنگیات ۶۷

سال جدید را قاعدتاً نباید با شرنگ آغاز نمود(که تا حال نیز اینگونه نبود)اما تلخی این روزهای درگذشت های سریالی افراد شاخص سیاسی ، فرهنگی- هنری و … و تلنگری به زیست بوم زیستن مان موجب شد تا در اولین گشایش به موضوعی در این باب بپردازیم خاصه آنکه مطلب اختتام سال پیشین نیز درباب -در شرنگیات ۶۶ – برداشتی سیزیف‌گونه برخی انسان ها از زندگی(سیزیف پادشاه اساطیری یونان باستان –افیرا- بود. او از سوی خدایان به مجازاتی محکوم شد که در آن می بایست سنگ بزرگی را تا نزدیک قله ای ببرد و قبل از رسیدن به پایان مسیر شاهد بازغلتیدن آن به اول مسیر باشد. و این چرخه تا ابد برای او ادامه داشت و این همان تصویری است از انسان محکوم به رنجی بیهوده و بی پایان)اشاره ای داشتیم.

ترجمان زندگی امروز که ورای روزمرگی انسانها و غوطه وری در بی هدفی و هرهری سپری نمودن روزگار،کمکش با تناقض ها و صرف انرژی در چالشی بی پایان با خود و مواجهه خودانگاره های خود با دیگری است.عمق این زندگی سطحی گذران دوره ها و امید به دوره های بعدی است که امروز با چاشنی استغراق در فضای مجازی به عنوان تخدیری همه پسند پوست انداخته است و دوره ها در پی دوره های بعد کاویده می شوند غافل از آنکه این وادی ها بدون رسیدن به سیمرغ وجود با تاویل امروزی همان پناه جستن به اسکرول بی هدف و تاچ های بی مقصد است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *