عزیزی فرمودند که چرا مطالب را با عنوان ” شرنگیات” ارائه داده اید؟ دو مشکل دارد. اول اندر معانی که شرنگ به معنی زهر است و کشنده و کشنده نوشتن چه سود؟ و دوم پسوند “یات” که منسوخ است و شما که اصرار دارید بر آیین نگارش فارسی چرا؟

عرض کردم شرنگ هم به معنی زهر است و هم چیز تلخ ، برای منکران و مسببان زهر است و برای رنج دیدگان و دلسوزان تلخ و دوم از قصد شرنگیات را استفاده کردم که هم وزن چرندیات است و اگر بحث جدی شود و کار به انکار مطالب برسد به آن متوسل شوم.

بقول ادبای قوم ، آن عزیز از این سخن در حیرت افتاده ، نعره برآورد و راه بیابان در پیش گرفت.